Luc: Positief zijn, vandaag. Het valt wel mee. Ik leerde ermee leven.


Na vier jaar domineert het mijn leven niet meer. Andere aspecten in mijn bestaan heb ik weer kansen gegeven: opnieuw concrete plannen maken om terug zelfstandig te worden, weer een leuke vaste relatie… en ondertussen weten de mensen uit mijn leefwereld wat er in mijn lijf zit, waardoor ik begrip krijg wanneer er toch nog eens een downdag is, of een periode dat ik niet goed mee kan of minder presteer.

Maar het is niet altijd zo geweest, dat ik er zo vlot mee kan leven. Het gebeurt trouwens nog wel eens,wanneer ik bijvoorbeeld mijn waarden bekijk (viruslading en t-4 cellen), dat ik een klop op mijn kop krijg, of met beide voeten op de grond word gesmakt. Ik word dan geconfronteerd met de realiteit: vroeg of laat zal ik weer medicatie nodig hebben. Ik ben nu reeds twee jaar zonder pillen, na een periode van een dik jaar coctailtherapie. Door de ervaring met de nevenwerkingen was dat een nare periode. En al hopen we allemaal op de nieuwe produkten, en het meer en meer wegvallen van de nevenverschijnselen, het schrikt me toch af. Ik hou mijn hart vast, voor wanneer die tijd van therapie weer aanbreekt.

MAAR…, zo ver ben ik nog niet. Ik geniet nu met volle teugen van wat ik terug kan doen. Ik geniet er bijvoorbeeld van bewust een glas alcohol meer te drinken. Ik zal dat immers weer moeten laten eens ik opnieuw met medicatie begin!

Het virusje heeft zich goed genesteld in mijn lichaam, en het is zich flink aan het uitbreiden. Zolang mijn helpercellen het de baas kunnen, leef ik mijn leventje verder. Ik zorg ervoor dat mijn lichaam zo weinig mogelijk te kort komt (gezonde voeding enz) en doe zo veel mogelijk gewone dingen. Ik werk terug deeltijds. Voltijds heb ik geprobeerd, maar was te vermoeiend en moest ik na een half jaartje weer opgeven. Fysieke vermoeidheid maakt me neerslachtig en verdrietig. Het wordt me dan te veel, steeds die virale vriendjes onderdak te verlenen met een goed gemoed!

Hoe het verder zal gaan, weet ik uiteraard niet, en kan geen enkele arts of hulpverlener me vertellen. Door de vele geprekken met hulpverleners en met lotgenoten (vond ik in het begin zo’n vreselijk woord!) leerde ik wel dat, ten eerste, het gelukkig een chronische ziekte geworden is i.p.v. een doodsvonnis.Ten tweede, het erg belangrijk is, ervoor te zorgen dat ik me gelukkig voel. Het maakt de tegenslagen -dus ook het positief zijn- gemakkelijker te dragen. Een positieve houding tegenover het virus, helpt volgens mij mijn weerstand. Het klinkt misschien wat cinisch of sarkastisch, maar het virus mag er zijn. Ik heb trouwens geen andere keuze. Maar het mag mijn leven niet domineren (daarvoor ben ik zelf te dominant J ). Zolang ik zelf gezond en gelukkig mag zijn in mijn eigen leven, mag het virusje gelukkig zijn in mij. Gaat het virus vroeg of laat te ver, zal ik medicijnen nemen en krijgt ie op zijn kop.

Jij die dit leest, ik weet natuurlijk niet in welke fase jij bent. Misschien ben je nog negatief, en dan hoop ik
van ganser harte dat je het nodige doet om het zo te houden. Laat je niet verleiden door de gedachte « er valt wel mee te leven ». Speel niet met die gedachte! Je speelt dan misschien niet meer met je leven, maar alleszins toch met je energie! Het kost enorm veel kracht van je lichaam, om je t-4 cellen hun werk te laten doen en het virus zo lang mogelijk de baas te kunnen. Maar hun t-4 duimen leggen, moeten ze ooit toch!

Of misschien hoor je bij de groep die net de diagnose heeft vernomen. Die die klap net kreeg. Het is niet meer
zo dramatisch dan jaren terug, maar toch is het nog steeds een bittere pil!
Ik wens je moed en sterkte toe in het proces van aanvaarding. Moed om de zon te blijven zien. Zorg voor vrienden om je heen en blijf niet alleen zitten met de pijn en het verdriet. Gedeelde smart is halve smart. Ga naar de natuur en geniet ervan. Zij schenkt zoveel energie; tijdens het wandelen in het bos of door weiden, of bij het staren naar de zee. Energie die we nodig hebben, om iedere dag opnieuw ons hoofd recht te houden.

Ik wil zeker niet belerend doen, maar aan de andere kant heb ik wel het gevoel dat ik nog zoveel te vertellen heb.Ik ben nu 47, maar word gelukkig nog altijd jonger geschat !(Je ziet, de ijdelheid die blijft !) Ik ben 9 jaar gehuwd geweest, heb 3 kinderen(twintigers) waarop ik fier ben en die me steunen als de nood er is. Zij zijn volledig op de hoogte, zowel over mijn homo-zijn als de seropositiviteit. Na de scheiding, 12 jaar geleden, ben ik aan mijn coming-out begonen. Op zich is dat vlotter verlopen dan ik destijds had gevreesd. Maar in de jaren erna, vind ik zelf, heb ik veel pech gehad. Dat liet zich ook voelen in de relaties, waardoor de ene relatie na de andere spaak liep. Maar aangezien ik nogal een fel manneke was, temperamentvol, en om het duidelijk te zeggen :altijd heet en gereed, heb ik dus heel wat losse partners gehad. Op zich wist ik wel dat het een verhoogd risico inhield, maar ik dacht dat ik steeds veilig vrijde. Jammer genoeg was ik niet voldoende geďnformeerd. Helaas was het te laat toen ik daar achter kwam!

Het heeft wel een tijdje geduurd, te leren leven met de opgedrongen beperkingen. Maar vreemd genoeg, hoe beter ik ze aanvaard, hoe minder ze me beperken!

Ik wens je alvast heel veel genegenheid en warmte toe,
het is de meest heilzame pil.

Luc
Met dank aan Sensoa.

Delen

Gaylive.Be: Nieuwsportal voor de Vlaamse Holebi.contacteer ons per e-mail
© 2001- 2017 Gaylive.Be (Webpool New Media Productions).