5GB in plaats van 4GB
De geschiedenis van een Pride


Zaterdag
komen in Brussel weer duizenden holebi’s en sympathisanten op straat om
mee te feesten bij Roze Zaterdag. Toch is “Roze Zaterdag” er niet enkel
om te feesten. Oorspronkelijk was het een manifestatie tegen onderdukking.

Vooraleer de Pride, zoals we hem de laatste jaren kennen, kon doorgaan
is er een lange weg afgelegd.


Hoe het begon….



Alles is begonnen op 28 juni 1969 toen de bezoekers van de Stonewall Inn,
een bar in New York, moegetergd door de aanhoudende vernederende politierazzia’s,
de agenten insloten en gijzelden. De volgende dagen kwamen homo’s en lesbiennes
uit de buurt van Christopher Street op straat met de slogans ‘Gay Power!’
en ‘Gay Rights now!’. Er ontstonden talrijke holebi-groepen die nauwelijks
een maand later duizenden mensen op de been brachten om te demonstreren.


Eind jaren ’70 en
begin jaren ’80 kwamen Belgische holebi’s reeds enkele keren op straat
om hun bestaan te vieren en hun eisen kracht bij te zetten. Dat gebeurde
voor het eerst op 5 mei 1979 in Antwerpen. Het jaar daarop werd een manifestatie
georganiseerd in Brussel en in 1981 opnieuw in Antwerpen. Op de persconferentie
die aan de optocht van 1981 voorafging sprak Eliane Morissens, een lesbische
lerares uit Feluy, die ontslagen was nadat ze had meegewerkt aan een televisieprogramma
over homoseksualiteit. In de loop van de jaren ’80 viel de holebi-beweging
terug op een lagere versnelling. Men kwam niet meer toe aan het organiseren
van een jaarlijkse Roze Zaterdag. Eind jaren ’80 begon de Federatie Werkgroepen
Homoseksualiteit (FWH) busreizen te organiseren naar de Roze Zaterdag
in Nederland.


Terug in België…



De Belgische bezoekers aan deze manifestaties kregen opnieuw de smaak
te pakken. De FWH en het Roze Aktiefront (RAF) vormden samen een comité
dat de eerste Roze Zaterdag van de jaren ’90 zou organiseren, op 5 mei
1990 te Antwerpen. In de optocht heel veel Nederlanders, die deze eerste
manifestatie van het decennium kwamen ondersteunen. Na de optocht traden
ondermeer Guido Belcanto en Margriet Hermans op. Het publiek werd ook
toegesproken door een vertegenwoordiger van de Franstalige holebi-beweging.
Er werd gekozen voor het organiseren van een tweejaarlijks evenement.


In
1992 was Gent aan de beurt. Daar spoelde de regen het openluchtfeest weg.
Een krant had het dan ook over de ‘Roze Waterdag’. Een belangrijke doorbraak
was toen dat er voor het eerst een eisenplatform aan de pers werd voorgesteld.
Dit platform zou in 1996, 1999, 2000 en 2002 geactualiseerd worden.

In 1994 verhuisde de Roze Zaterdag opnieuw naar Antwerpen. Een verontrustende
stemmenwinst van het Vlaams Blok in deze stad op ‘zwarte zondag’ was voor
de beweging belangrijk genoeg om onze aanwezigheid daar extra kracht bij
te zetten en duidelijk te maken dat we niet zouden wijken voor de homofobie
van het Blok. Hoogtepunten waren onder meer de optredens van Isabella
A en de Britse zanger Tom Robinson.


Op naar Brussel…



Vanaf 1996 verhuisde de Roze Zaterdag voor onbepaalde tijd naar Brussel.
Er waren twee belangrijke redenen om deze beslissing te nemen: Brussel
is het ideale trefpunt voor holebi’s uit het ganse land. Het aantal deelnemers
groeide dan ook aan. Brussel is ook de stad waar alle politieke beslissingen
genomen worden. Een andere ingrijpende wijziging was de frequentie: vanaf
1996 werd de Roze Zaterdag een jaarlijks evenement. Er verschenen meer
praalwagens in de optocht.

In 1997 werd het eisenplatform voor het eerst mee gedragen op 10 grote
spandoeken.



Zo werd het opzet van de Roze Zaterdag nog duidelijker in de verf gezet:
een feestelijke strijddag waarop duizenden holebi’s aangeven wat volgens
hen moet veranderen. In 1998 krijgen we onder de naam Gay Pride meer en
meer bekendheid.


De optocht komt dat
jaar aan op het Rouppeplein, waar vanuit de diverse praalwagens en stands
voor animatie werd gezorgd. Het plein werd in 1999 al gauw te klein voor
de vele duizenden bezoekers.


Daarom werd in 2000
gezocht naar een grotere, maar vooral beter zichtbare locatie. De ‘Vismet’,
op enkele stappen van het de Brouckèreplein en de drukke winkelstraten
moet de groeiende massa gemakkelijker kunnen opvangen. Op de Gay Pride
komen alle geledingen van de holebi-gemeenschap aan bod. De ‘Belgian Lesbian
& Gay Pride’ (BLGP) stelt zich pluralistisch op, zowel op levensbeschouwelijk
en politiek vlak als op het vlak van levensstijlen.

Alle uitingen van homo of lesbisch zijn moeten zich naast elkaar kunnen
manifesteren.

Samen vormen we een grote kracht!



Sinds 2001 is er meer volk en zijn holebi’s zichtbaarder dan ooit .Voor
het eerst mag de Pride door de drukke centrumlanen van Brussel trekken.Tot
dan toe was de Pride altijd tot de verlaten straten van de stad verbannen.
De politie telt een recordaantal deelnemers en sympathisanten. Het parcours van dit jaar is nog beter dan dit van 2002.Zo wordt bijna de ganse Noord-Zuid verbinding afgelopen. Verder wordt ook nog het drukke plein aan de Beurs aangedaan en passeert de Pride vlakbij de Grote Markt.


Dit jaar verwachten
de organisatoren nog meer mensen op en rond het parcours. Of dit lukt
weten we aanstaande zaterdag.




Bron: Blgp.




Warning: getimagesize(): Filename cannot be empty in /home/gaylive/public_html/mf.php on line 897
Delen

Gaylive.Be: Nieuwsportal voor de Vlaamse Holebi.contacteer ons per e-mail
É 2001- 2018 Gaylive.Be (Webpool New Media Productions).