Elektronica deals
Michiel Vanackere:Ik ben zeer tolerant en progressief, maar ..


Op zijn Facebook-pagina blikt de voormalige woordvoerder van Wel Jong Niet Hetero terug op de evolutie die de Brusselse gay pride de afgelopen twintig jaren doormaakte.

Ik was vijf toen de eerste plaatsvond: toen nog Gay Pride, intussen Belgian Pride. Niet alleen de naam evolueerde. De pride startte als mensenrechtenbetoging in een achterbuurt zonder al te veel maatschappelijk - laat staan politiek - draagvlak. Intussen bezet ze het centrum van ons land, zakken over de 100.000 mensen af naar onze hoofdstad en moeten politici enig duw- en trekwerk verrichten om op die eerste rij te staan bij de start.
Een optocht die – na jaren strijd – eindelijk ook plaatsvindt in een feestelijk kleedje. Inderdaad, de pride is intussen ook één groot feest geworden waar de concentratie aan diversiteit telkens weer hoogtepunten bereikt. Reden genoeg voor menig critici om het gebeuren elk jaar opnieuw in vraag te stellen: wat is de relevantie nog van ‘een feestje’? En doet die aanwezige extravagantie niet meer kwaad dan goed voor ‘ons imago’? Alsof de relevantie van een optocht enkel te verantwoorden valt wanneer er rotte eieren gegooid en hoge veiligheidsmaatregelen genomen worden. Onzin. En ofwel wordt extravagantie verward met diversiteit, ofwel wordt hier net een pijnlijk probleem in de samenleving blootgelegd: het probleem van de bekrompenheid.
Onze samenleving maakt – ondanks een positieve evolutie - nog steeds dezelfde fout als 20 jaar terug: schrik voor wat ‘anders’ is, en wat 'anders' is onmiddelijk afkeuren. Het grote verschil met toen – en tevens de grote moeilijkheid – is dat die bekrompenheid tastbaarder was. Het zat hem bijvoorbeeld in wetgeving: mogen trouwen en kinderen krijgen. Dé parameters bij uitstek om ‘jouw’ tolerantie en progressiviteit te meten. En zo ‘jouw’ gemoedrust te sussen. Je moet toch wel zeer open minded zijn als je geen probleem hebt met het homohuwelijk of homoadoptie?
Die bekrompenheid van toen maakte onnoemelijk veel slachtoffers. Nee, homoseksualiteit is geen modeverschijnsel dat nu vaker voorkomt dan vroeger. Alleen leefden en leven heel wat onder hen zeer gehoorzaam naar verwachting: trouwen en kinderen krijgen of als ze dat echt niet zagen zitten, de kerk binnentreden. De enkelingen die nu nog de courage vinden om uit de kast te komen, wordt vaak lafheid verweten. Hoe hypocriet kan je als samenleving zijn, niet?
Vandaag staan we Europees op nummer twee als het om holebi- en transgenderrechten gaat. Mogen en moeten we trots op zijn. Maar tevens is het een vloek: het is nu eenmaal makkelijker om pijnpunten bloot te leggen als je op 20 staat. ‘Rechten’ zijn een maar zeker niet de beste indicator voor een mentaliteit die heerst. Het is wel makkelijk er onze bekrompenheid achter te verstoppen. En dat doen we met verve.
Die bekrompenheid van nu maakt slachtoffers. ‘Een pak minder, toch?’, hoor ik dan. Ik kreeg het niet uitgelegd aan de ouders die vorig jaar hun zoon verloren. Dat ze maar tevreden moesten zijn dat het intussen ‘minder’ is. Hij werd gepest op school. Onze ‘het wordt beter’ haalde niets meer uit, hij stapte uit het leven. Nog niet uit de kast, maar wel ‘anders’ dan de rest. Men zou het als ‘vrouwelijker’, ‘opvallender’ en ‘janet’ omschrijven. Ik noem het ‘gewoon zichzelf’. Een gebeurtenis als het homohuwelijk vinden de meest intussen aanvaardbaar, de personen achter dat huwelijk enkel als ze zich gedragen zoals wij dat gewoon zijn. Doe moar geweun.
‘Ik ben geen racist, maar …’ Wel, hier eenzelfde logica: ‘Ik ben zeer tolerant en progressief, maar …’ Beste ‘maar’, je maakt slachtoffers. Elke dag opnieuw. Maar om je geweten te sussen: het zijn er minder dan 20 jaar geleden.

Michiel Vanackere was jarenlang de woordvoerder van Wel Jong Niet Hetero.

Delen

Gaylive.Be: Nieuwsportal voor de Vlaamse Holebi.contacteer ons per e-mail
© 2001- 2017 Gaylive.Be (Webpool New Media Productions).