Yves Aerts - Neemt homofoob geweld nog toe?


U had de voorbije dagen, weken en maanden vast geen loep nodig om ze in uw krant te vinden: de gevallen van homofoob geweld. We kregen pijnlijke, tragische en verschrikkelijke getuigenissen, die steeds weer een terechte verontwaardiging opriepen, maar ook een tweede vraag losmaken: "Wordt het erger?"

Veel holebi's getuigen dat ze zich steeds onveiliger voelen, dat homofoob geweld toeneemt, dat ze in sommige wijken vaker worden nageroepen, nagefloten, nagelopen en getrapt.

Studies vertellen daarentegen dat onze bevolking niet alleen toleranter wordt, maar ook meer openstaat voor holebi's en transgenders. Alleen in kringen waarin machogedrag wordt bejubeld zou die tolerantie heel wat minder te merken zijn.

Kan het dat beiden gelijk hebben? Zouden die machokringen actiever geworden zijn? Reageren ze feller net omdat de algemene aanvaarding is verhoogd, en holebi's en transgenders daardoor steeds zichtbaarder op straat komen?

Of is het perceptie? Heeft een tot dusver verzwegen probleem eindelijk haar stem gevonden? Heeft een tot dusver onzichtbare schande eindelijk haar gezicht gekregen, zij het dan een bebloed gezicht?

Facebook
Wordt geweld eindelijk gemeld? Jarenlang hebben het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding en holebi- en transgenderorganisaties slachtoffers opgeroepen om geweld te melden. Het homofobieprobleem bleek immers niet te bestaan in de processen-verbaal, en dus 'was het er ook helemaal niet'.

Homofoob geweld leek zo wel een fabel, ontsproten aan de wilde fantasie van de homogemeenschap. Toch wilden veel homo's de klappen niet melden en al zeker niet toegeven dat ze die kregen om hun geaardheid.

Ze vertrouwden de politie niet - die 'zouden hen niet ernstig nemen', zeggen 'dat ze het zelf gezocht hadden' - of ze hadden geen zin om zich te outen.

Niet elke homo is immers uit de kast, en een officiële klacht is wel meteen een heel sterke coming-out. Zo werden slachtoffers voor de tweede keer slachtoffer.

Er werden andere manieren van melden gezocht. Facebook bleek hierbij de voorbije jaren steeds vaker een uitlaatklep. Je kon er vertellen over die aanval op die vriend van je, wiens naam je niet hoefde te noemen.

Er werden ervaringen gedeeld en verontwaardiging geoogst. Er verscheen een app waarmee je anoniem daden van homofoob geweld kon posten via je smartphone. Melden was opeens veel laagdrempeliger. En gebeurde massaal: bashing.be registreerde op amper 6 maanden tijd meer dan 300 meldingen.

Holebi's zijn zichtbaarder dan ooit tevoren: meer en meer holebi's leiden het leven dat ze willen leiden, open en zichzelf blijvend. Ze leven als het ware 'als hetero's': ze lopen hand in hand door een drukke winkelstraat, ze trouwen, ze gaan op café, ze voeden zelfs kinderen op.

Zorgt dit voor meer afkeer bij homo-foben? Wellicht wel. En wellicht ook voor meer (veelal verbaal) geweld, hoewel we (nog) geen objectief cijfermateriaal hebben.

Moeten holebi's zich daarom aanpassen en verbergen: alleszins niet! Want als holebi's zichzelf niet kunnen zijn in de publieke ruimte, is er iets ernstigs mis met onze maatschappij.

Mentaliteitswijziging
De verhoogde zichtbaarheid is helaas nog niet 'banaal': homoseksualiteit is nog lang niet verankerd als een variant in de hoofden van de gemiddelde Vlaming.

Daarvoor is een diepere mentaliteitswijziging noodzakelijk. Een werk van zeer lange adem, onder meer via opvoedingsondersteuning, onderwijs, jeugd- en sportverenigingen, inburgering, beeldvorming in de media, en ga zo maar door.

Is er meer homofoob geweld dan vroeger? Dat weten we niet. Neemt het toe? Ook dat weten we niet. Maar we weten wel dat het eindelijk de aandacht krijgt dat het jarenlang moest ontberen. Dat vinden we een zeer goede zaak.

Natuurlijk zijn we niet blij dat we net op die manier zo vaak in de pers komen. We hadden liever geen geweld gehad. Maar het is er, en we zijn er blij om dat dit eindelijk erkend en opgepikt wordt door de media, en dat er alom verontwaardigd wordt gereageerd. Niet alleen vanuit onze achterban, maar vanuit de hele maatschappij.

Zeker om dat laatste zijn we blij. Daders van homofoob geweld laten in hun verdediging vaak uitschijnen dat hun daden 'normale hetero-reacties' zijn: "Ik dacht dat hij avances maakte, natuurlijk sloeg ik". Ze hopen dan op instemming van een heteroseksuele maatschappij, lijkt het ons. Maar u trapt er niet in. U staat aan onze kant.

Ja, we merken uw aanvaarding dag na dag, gelukkig nog veel vaker dan we homofobie ervaren. We hopen hard dat uw positieve stem die van de homofobe enkelingen zal overstemmen. Het is voor ons alleszins een hart onder de riem.

Yves Aerts is coördinator van Çavaria, de koepel van de Vlaamse holebi- en transgender- verenigingen.

Dit opiniestuk verscheen ook in De Morgen

Delen

Gaylive.Be: Nieuwsportal voor de Vlaamse Holebi.contacteer ons per e-mail
© 2001- 2017 Gaylive.Be (Webpool New Media Productions).


Select
Elektronica deals