Baby zomervoordeel
Joyce Leplae - Als mama meemoeder is


Het Grondwettelijk Hof oordeelde in twee arresten dat het in strijd is met de grondwet dat gescheiden meemoeders niet kunnen adopteren. Meemoeder Joyca Leplae vraagt minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open Vld) om de wet aan te passen.

Geachte mevrouw Turtelboom,

Nooit gedacht dat een uitspraak van het eerbiedwaardige maar toch enigszins abstract blijvende Grondwettelijk Hof mij zulke vreugdekreten kon ontlokken. Ik heb het over de uitspraak van vorige week, 12 juli, waarbij het Hof oordeelt dat het in strijd is met de Grondwet dat gescheiden meemoeders hun kind niet kunnen adopteren.

U moet weten, mevrouw de minister, de meemoeders in kwestie zijn het slachtoffer van wat je dikke pech of slechte timing zou kunnen noemen. Er is geen enkele andere reden waarom ze op dit moment niet de volle rechten kunnen genieten die andere ouders hebben. Daarom is er ook geen enkele reden waarom deze dwaling, die duidelijk een onvrijwillig gevolg is van een goed bedoelde wetswijziging, niet snel door wettelijk initiatief van u rechtgezet zou kunnen worden. Over het aantal minuten politieke moed die daarvoor nodig is, wil ik het niet hebben, want dat is flauw, en bovendien las ik enkele weken geleden in de krant dat uw regering eraan denkt om een vorm van erkenning bij de geboorte in te voeren voor lesbische moeders. (Ook al vreugdekreten toen.)

Automatisch ouderschap (voor getrouwden) of erkenning (voor samenwonenden) mogelijk maken is, naar mijn mening, een veel betere piste dan de voorwaarden voor adoptie aanpassen. Het is de beste en simpelste manier om het engagement van de meemoeders te valideren. Het geeft kinderen ook de beste kansen. Ik geef u een voorbeeld om dat te verduidelijken, het mijne.

Goede verstandhouding volstaat niet
Mijn ex-vriendin en ik zijn gepokt en gemazeld in de kunst van het co-ouderschap, al negen jaar lang. Binnen het wel en wee van dat gedeelde-ouderschap-op-afstand, doen wij al negen jaar ons best om goede leerlingen te zijn. Aan de muur hangt een overeenkomst, vreedzaam tot stand gekomen bij de scheidingsbemiddelaar en met een gezamenlijke advocaat erbij, glimlachend goedgekeurd door de jeugdrechter. Met als gevolg gebeitelde afspraken, een kind dat het goed doet (en, zoals het hoort, ons af en toe eens tegen elkaar probeert uit te spelen), een goed gevulde kindrekening én een goede verstandhouding.

Toch heb ik geen ouderlijk gezag. Toch moet ik elk jaar mijn ex vriendelijk verzoeken naar het stadhuis te gaan voor de toestemming om met mijn eigen zoon naar het buitenland te vertrekken. U weet ongetwijfeld als minister van Justitie wat dat betekent. Ik mag niet kiezen waar mijn zoon naar school gaat en wat er met hem gebeurt als hij ernstig ziek wordt. Nochtans heb ik er, volgens de overeenkomst die de jeugdrechter goedkeurde, wél recht op dat hij de helft van de tijd bij mij verblijft en moet ik alle bijbehorende plichten vervullen. Maar ik mag niet kiezen waar hij woont. Hoe je dat rijmt met elkaar, snap ik nog altijd niet zo goed. En het is maar best dat er geen conflicten zijn, want niemand kan me zeggen wat er gebeurt als de rechter daarvoor een oplossing moet vinden.

Qua erfrecht is ook niet alles zoals het zou moeten zijn. Natuurlijk, er is een ‘technische' oplossing mogelijk, waarbij ik dan een zorgouder ben voor de wet. Zo'n zorgouderschap is een ideale oplossing voor stiefouders, die later in het leven van een kind verschijnen en, nadat ze een band hebben opgebouwd, dat kind willen laten erven. Maar u zal ongetwijfeld begrijpen dat ik die term ‘zorgouder' voor mezelf en mijn engagement tegenover mijn zoon, beledigend vind. Dat engagement is begonnen bij de dokter, om het nu wat plastisch voor te stellen. Zo'n inseminatieserie in het kabinet van de gynaecoloog is niet van de poes en volgens mij een uitstekend bewijs dat we niet over één nacht ijs zijn gegaan om een kind te krijgen. Om niet te spreken over de verplichte sessie bij de psycholoog die je als toekomstige lesbische ouders aan je been had en waarbij werd onderzocht of je als ouder voldeed.

Ik denk niet dat ik minder blij was dan de gemiddelde ouder toen de bevruchting werd vastgesteld en ik kan net als andere ouders eindeloos vervelen met heroïsche verhalen over de bevalling. Ik heb zelfs eigenhandig de moederkoek begraven en er een boom op geplant, maar nu ben ik waarschijnlijk al te plastisch. Die mispelaar is trouwens nog steeds extreem vruchtbaar.

Engagement voor het leven
Dat engagement kon bij de openstelling van de adoptie niet erkend worden, omdat er verder niks werd gewijzigd aan de voorwaarden om toegelaten te worden tot de adoptieprocedure. Wie op het moment van de aanvraag niet meer samenwoonde (of woont) met de biologische moeder, wordt terug naar af gezonden. Wie wel nog samen is, mag erbij, maar dan mag er tijdens de procedure (die niet op één twee drie is afgerond) niets fout gaan. Zo zijn er wel wat gevallen bekend. Pril ouderschap is geen stressloze fase in je leven. Vandaar dat automatisch ouderschap of erkenning na of voor de geboorte de beste manier is om al die Murphy's uit te schakelen. Ook met terugwerkende kracht. Ook als de biologische moeder het niet wil. Een engagement is een engagement en kinderen heb je voor het leven.

Misschien kiest u wel voor een versoepeling van de voorwaarden uit de adoptiewetgeving. Als het niet anders kan, dan doen we dat. Als het maar gelijke kansen voor alle meemoeders én voor alle kinderen meebrengt, wil ik gerust die cursus ouderschap gaan volgen. Hopelijk hebben ze daar wat tips klaarliggen over omgaan met pubers, want daar staan wij nu voor. Hoopvol wachtend om nog meer vreugdekreten te slaken,

mevrouw de minister,

groet ik u,

Joyca

Deze opinie verscheen eerder in de Standaard (18/07/2012)

Delen

Gaylive.Be: Nieuwsportal voor de Vlaamse Holebi.contacteer ons per e-mail
© 2001- 2017 Gaylive.Be (Webpool New Media Productions).