Bruno De Lille:Vuile flikker en smerige makak.En strijd?


Zaterdag komen in Brussel weer duizenden mensen op straat. The Belgian Pride, toch een feest van openheid en tolerantie, zal ook dit jaar weer met een minuut stilte beginnen. Want Belgi is een land waar holebis en transgenders (LGBT) heel veel rechten hebben (huwelijk, adoptie, ), maar echt aanvaard worden we nog altijd niet. Als man met je man of als vrouw met je vrouw hand in hand lopen, levert je zo vaak scheldwoorden of erger op dat de meeste LGBT-koppels liever aan zelfcensuur doen en in het openbaar hun genegenheid voor elkaar verbergen.

Dat komt, volgens veel mensen (lees er de reactiefora op nieuwswebsites maar op na) door de Islam, door de allochtonen, de asielzoekers, de Je hoort er dat de aanvallen op onze homos maar een voorproefje zijn van wat er zal gebeuren als die mensen het voor het zeggen zullen hebben. De verwijzingen naar de Islamitische wet of naar groepen als sharia4belgium zijn op die fora meestal niet ver te zoeken.

Nochtans zijn de ouders van de vermoorde homo-jongen uit Luik, van buitenlandse herkomst. De vader is erg actief binnen de moskee en toch heeft hij zijn homo-zoon aanvaard. En van de moordenaars was inderdaad van Turkse herkomst maar de andere waren blanke Belgen met namen als Jeremy, Jonathan en Eric. Bij de gevallen van gaybashing waarover we de laatste maanden in de kranten konden lezen, waren zowel Noord-Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse als Belgische daders betrokken. En zelf ben ik al uitgescholden door zowel bruine als witte marginalen.

Het verhaal is dus veel genuanceerder dan het wij zij verhaal wat veel mensen proberen op te hangen. Het heeft meer te maken met een macho-cultuur die nog steeds wijd verspreid is. Machos zijn mensen die vinden dat ze mogen bepalen hoe mensen zich horen te gedragen. Ze hebben heel rigide normen en waarden en wie daarvan afwijkt, durven ze al eens een lesje leren. Mannen die niet mannelijk genoeg zijn, vrouwen die zich te vrij uiten, wie opvalt, wie uit de band springt, moet terug in het gelid.

En ja, die machocultuur is erg aanwezig in allochtone middens maar echt niet alleen daar. Onze hele maatschappij heeft veel moeite met mensen die anders zijn of anders willen zijn. Alles moet aan de norm beantwoorden en als dat niet zo is, voelen sommigen zich daar ongemakkelijk bij, beschouwen ze dat als bedreigend. En blijkbaar vinden heel veel mensen dat zij dan het recht hebben om die andere tot de orde te roepen.

Voor mij zijn de homos die aangevallen worden, de vrouwen die lastiggevallen worden omdat ze zich niet deftig genoeg kleden en de dame die geen werk vindt omdat ze een hoofddoek draagt allemaal symptomen van diezelfde normdwang. Doordat ze zichzelf zijn, vormen ze een bedreiging. De homo of lesbienne gedraagt zich niet mannelijk / vrouwelijk genoeg, de vrijgevochten vrouw creert verwarring omdat ze haar plaats niet kent of aanvaardt en de hoofddoekdraagster moet bevrijd worden of is de voorbode van een Islamisering. De strijd tegen homofobie, seksisme en racisme is dus dezelfde.

Ik hoop dan ook dat de Belgian Pride dit jaar nog diverser zal zijn dan de vorige jaren. Dat we niet alleen holebis en transgenders zullen zien maar ook heteros, de madammen van hollaback, moslimvrouwen met en zonder hoofddoek, de jonge gasten die de discotheken niet binnenkunnen, de interimkrachten die de stempel allochtoon kregen en nergens aan de slag mogen, Want we voeren dezelfde strijd. Een strijd voor respect. Een strijd om onszelf te mogen zijn zonder afgekeurd, bekritiseerd of verworpen te worden. Een strijd voor een stad waar iedereen zich thuis voelt, voor een maatschappij waarin we vrij mogen leven zonder bang te moeten zijn.

Bruno De Lille
Brussels staatssecretaris voor Gelijke Kansen

Delen

Gaylive.Be: Nieuwsportal voor de Vlaamse Holebi.contacteer ons per e-mail
2001- 2017 Gaylive.Be (Webpool New Media Productions).


Select